'Ne kadar yalansız, o kadar iyi.'

Gözlerini bakabileyim diye açtığın için teşekkürler.

Gözlerimi sen bakasın diye açıyorum artık. Ve tüm hayatım boyunca sırtımı hiç tereddütsüz dayadığım umut ile uzatıyorum ellerimi tutasın diye. Ne zaman ki gözlerin beynine başka görüntüler gönderse, onu aldatmak için değil, ilk bakışlarımın utangaçlığına ve kırmak istemeyişine izin vermek içindir, anlıyorum. Gözlerim seni tam da yüreğimin yok olduğuna inandığım bir zamanda gördü. Ve şimdi o yok bildiğim, göğsümün kafesine taş gibi sağlam vuruyor. Yokluğun beni ne hale getirir bilmiyorum. Varlığını hissetmek istiyorum. Senin bir rüya olduğuna inanmak istemiyorum, gerçek dışı olduğuna hiç.
Aradığımın bir 'bulunmazlık' olduğunu söyleyemem. Birgün, gözlerim başka olanlara odaklandığında beni sarssın istemiştim, aradığım. Ama yaşadığım bir sarsıntı değil sadece, koca bir deprem kimilerinin kabusu olan. Ve beni de tüm depremlerden beter hazırlıksız yakaladı.

'Düşlerimden düşerek uyandım bir sabah.' Henüz kurduğum düşlerime oyun ediyordu rüyalarım, gerçeği işaret edercesine. Hangisine yanaşmalıyım bilemedim, bilemiyorum. Düş, rüya, gerçek... Her biri ayrı bir ciddiyetle bakıyordu. Kiminin çatıktı kaşları, kiminin umarsızdı bakışları... Ama birinin umut doluydu bakışları, sardı beni. Düşlerimdi, çünkü ben kurdum, tümünü isteyerek, farkında olarak. Bana yıllardır taşıdığımın bir yürek olduğunu anımsatıyordu, nasıl bir kenara itebilirdim ki. O benim kendimden bir parça gibi var oldu: gözlerinden yüreğime, yüreğimden 'us'uma süzülerek.

Yüksekliğince görkemli olduğunu anlatmayacağım, anlatırken gözlerim kararıyor, ne olur anla düşerken çektiğim eziyeti, yaşadığım korkuyu.